Als prille twintiger voelt Greet het al kriebelen om juwelen te gaan ontwerpen. Toch maakt ze er pas op haar veertigste haar beroep van na een lange omweg in de reclamewereld. Een pittig parcours langs gouden tijden, maar ook langs moeilijke jaren.

Vraag Greet naar haar carrière en ze vertelt zoals ze leeft: gretig en vol verwondering. Over haar werk, haar kinderen, me-time en … hun verwilderde voortuin. Wat volgt is een verhaal over ‘goesting’, maar ook over veerkracht en zelfredzaamheid. Want stilzitten is niet aan deze vinnige veertiger besteed.

_MG_8931
WIE IS GREET TANGHE? 48 jaar | vroeger: grafisch vormgeefster | nu: zilversmid in haar eigen webwinkel Fleurfatale | diploma’s: Publi-Foto, Edelsmeedkunst | gehuwd met Geert, mama van 4 kinderen | woont en werkt in Laarne (BE)
Als prille twintiger kriebelde het al om juwelen te gaan ontwerpen. Toch maakte je er pas 20 jaar later je beroep van. Vanwaar die lange omweg?

Ik had net mijn diploma Publi-Foto aan Sint-Lucas op zak toen Wouters & Hendrix furore begonnen te maken met hun juwelen. Ik was meteen verkocht. Maar mijn ouders stonden niet te springen om voor de tweede keer een dure studie te betalen. En via school mocht ik ondertussen overal op sollicitatiegesprek. Voor ik het wist had ik mijn eerste job als grafisch vormgeefster te pakken. Ik verhuisde al snel van het ene naar het andere reclamebureau en rolde zo het vak in voor 20 jaar.

Van reportage-opdrachten kreeg ik te veel stress: een huwelijk fotograferen in het pre-digitale tijdperk met een camera die plots begint te sputteren, dat is miserie (lacht).

Was grafische vormgeving dan je eerste grote liefde?

Eigenlijk niet. Ik was als tiener dol op de lessen biologie en de mooie natuurfoto’s in het tijdschrift Grasduinen. Op mijn veertiende kocht ik een spiegelreflexcamera en trok ik naar de academie voor avondlessen fotografie. Op mijn achttiende wou ik absoluut in het kunstonderwijs verder. Dus koos ik voor Publi-Foto, een mix van fotografie met vormgeving. De reclamewereld trok me wel aan.

_MG_8885

En toch werd je geen fotografe?

Nee, want de lessen fotografie vielen tegen. Al die uren studiofotografie vond ik te technisch. En van reportage-opdrachten kreeg ik te veel stress: een huwelijk fotograferen in het pre-digitale tijdperk met een camera die plots begint te sputteren, dat is miserie (lacht). En vormgeving lag me wel. Ik ben altijd graag bezig geweest met vormen, kleuren en materialen. En in mijn beginjaren heb ik gouden tijden meegemaakt als vormgeefster.

Als we het niet konden bolwerken, kwamen onze vrienden helpen. Tot in de late uurtjes, samen rond een fles wijn.

Wat was er zo bijzonder aan die ‘gouden beginjaren’ als grafisch vormgeefster?

Na mijn eerste jobs in kleinere reclamebureaus ging ik in Gent freelancen in een soort coworking avant-la-lettre. De oprichter daarvan stelde zijn huis open voor een handvol freelancers om samen aan projecten te werken. Zonder grote contracten, maar met veel goesting. “Jij schrijft, ik ontwerp, een ander doet dit, …” We deden alles zelf. En als we het niet konden bolwerken, kwamen onze vrienden helpen. Tot in de late uurtjes, samen rond een fles wijn. Mijn man grapt nog altijd dat hij daar wijn heeft leren drinken.

_MG_9004

Vanwaar dan je keuze om er na 5 jaar weg te trekken?

Ik bleef altijd wel mijn ogen openhouden voor iets nieuws, nog altijd eigenlijk. Het werd gewoon ook tijd voor iets anders, iets professionelers. Ik ontmoette toevallig iemand die samen met mij een eigen bureau wou starten: ik het creatieve luik, zij het commerciële en al de rest. Een luxeleventje, want klanten zoeken en boekhouden, dat was mijn ding niet. We huurden hier in Laarne een kantoortje, en de zaken gingen een paar jaar goed. Tot mijn vennote eruit wou stappen omdat ze aan de kust ging wonen. Alleen verder met een lening om haar uit te kopen? Daar had ik geen zin in. En dan hebben we onze zaak verkocht en kon ik een tijdje bij de overnemer aan de slag als grafisch vormgeefster in loondienst. Ik werkte 4 dagen op 5: mooi meegenomen, want mijn man en ik hadden thuis ondertussen 2 kleine kinderen rondlopen.

En toen werd onze dochter Mies geboren, met het Downsyndroom. Totaal onverwacht en voor de controlefreak in mij echt een klap. Ik leek de grip op mijn leven van de ene op de andere dag kwijt te spelen.

En toen stuurden je 2 jongste kinderen je carrière een andere kant uit.

Precies. Ik werd op mijn vierendertigste plots zwanger. Een verrassing! Onze 2 oudste dochters zijn geadopteerd. Ik had het idee van ooit zelf te bevallen al lang opgeborgen. Maar mijn man en ik keken er echt naar uit. En toen werd onze dochter Mies geboren, met het Downsyndroom. Totaal onverwacht en voor de controlefreak in mij echt een klap. Ik leek de grip op mijn leven van de ene op de andere dag kwijt te spelen. _MG_8995

Ging je na haar geboorte terug aan de slag?

Ja, deeltijds, maar alles leek veranderd. Ik kreeg alle routine-opdrachten toegeschoven en werd nergens nog echt bij betrokken. Terwijl ik net voor het sociale contact en het teamwork wou blijven werken. Ik kwam vaak al wenend thuis. Was het een burn-out? Of onverwerkt verdriet na de geboorte van Mies? Ik weet het niet. Misschien waren het wel zwangerschapshormonen, want ik was ondertussen opnieuw zwanger. Ik wou bewust snel een vierde kind. Toen het op het werk echt niet meer ging, heb ik de knoop doorgehakt en koos ik ervoor om een paar jaar thuis te blijven bij mijn kinderen.

Hoe voelde dat, fulltime thuis mama zijn na die hectische reclamejaren?

Ik genoot daar echt van. Koken, wassen, …: ik had me er in die drukke reclamejaren nooit ten volle kunnen mee bezighouden. En plots had ik tijd om naar de geboorte van onze zoon Briek toe te leven. En om Mies intensief te stimuleren in haar ontwikkeling. Daar ben ik nog altijd heel erg blij om.

Na een tijd wou ik wel weer buitenshuis gaan werken. Maar na die moeilijke jaren was ik zeer onzeker geworden. Ik had in die periode wel een paar sollicitatiegesprekken, maar dat was geen succes. Nu stap je gewoon naar een coach, maar toen was dat nog niet zo gebruikelijk.

_MG_8899

 Nu lijkt een webshop starten een koud kunstje. Maar ik ben er in de pioniersjaren echt van nul moeten mee beginnen.

Miste je dan geen creatieve uitlaatklep?

Toch wel. En toen dacht ik: ik begin een blog. Ik was altijd wel dingen blijven maken voor mezelf, kaartjes en zo, maar ik miste vooral feedback op mijn werk. Positief of negatief, als het me maar vooruit hielp in mijn creatief proces. Ik begon mijn blog toen bloggen in Vlaanderen echt nog in zijn kinderschoenen stond. Eigenlijk ben ik een hipster (lacht).

Kort daarna leerde ik Etsy kennen. Wat een ontdekking! Plots was daar een platform waarop ik mijn kaartjes en ontwerpen kon verkopen. Ik maakte ondertussen ook juwelen. Niet als broodwinning, maar gewoon om mijn creatief ei kwijt te kunnen, zonder grote plannen. Ik kon er al mijn skills in kwijt: ontwerpen, fotograferen, … En mijn Etsy-winkeltje was echt een succes dankzij mijn mooie foto’s en de verhalen op mijn blog. Nu lijkt een webshop starten een koud kunstje. Maar ik ben er in de pioniersjaren echt van nul moeten mee beginnen.

Wanneer wist je: nu word ik zilversmid en lanceer ik Fleurfatale?

Dat kwam bijna vanzelf. Ik volgde regelmatig een cursus of workshop: keramiek, edelsmeden, … Weet je, ik wil niet stilvallen, maar altijd in beweging blijven. En toen ging ik aan Syntra 4 jaar edelsmeedkunst volgen en mocht ik mezelf plots gediplomeerd zilversmid noemen.

Ondertussen liep de online verkoop zo goed, vooral in het buitenland. En hier in België liep het storm voor mijn juwelen op de hippe makersbeurzen die je toen overal zag opduiken. Dat gaf mijn vertrouwen echt een boost. Ik was Etsy ondertussen al lang ontgroeid en kon niet anders dan een eigen webshop te openen als ik het professioneler wou aanpakken. En zo werd ik rond mijn 40e opnieuw zelfstandige met een eigen zaak.

 Ik heb echt het gevoel dat ik meega in een flow. Ik vertrouw erop dat ik altijd dingen ga vinden en doen die aanslaan. Dat brengt ongelooflijk veel rust.

_MG_8907
Is dit nu de job van je leven? Je gaf al aan dat je altijd je ogen openhoudt voor nieuwe kansen.

Ik heb niet meteen het gevoel dat ik nu voor een langere periode vertrokken ben. Maar ik lig daar niet meer van wakker. Sinds mijn 45e leef ik bewuster, van dag tot dag. Ik besef nu ook dat alles altijd in orde komt. Daar ben ik nog het meeste trots op. Ik heb altijd voor mezelf voor werk gezorgd. Mijn man zegt vaak: “Jij geraakt altijd waar je moet geraken”. Als ik iets wil, dan lukt het wel. En als iets tegenzit, blijf ik er nooit lang in hangen. Ik beslis snel en ik trek mezelf er ook altijd weer uit. Ik heb echt het gevoel dat ik meega in een flow. Ik vertrouw erop dat ik altijd dingen ga vinden en doen die aanslaan. Dat brengt ongelooflijk veel rust. 

Wat heeft je carrièreswitch je over jezelf geleerd?

Dat ik geen zin meer heb om dingen te doen die ik niet graag doe. Ik heb sterk het gevoel dat de tweede helft van mijn leven nu begint. En ik wil die met zoveel mogelijk kwaliteit vullen, ook op werkvlak. Hoe vol mijn hoofd soms ook zit met nieuwe ideeën, ik heb ook geleerd dat ik rust nodig heb. Ik loop 3 tot 4 keer per week 10 kilometer. En ik trek bewust tijd uit om de auto of fiets te laten staan en mijn pakjes te voet naar de post te brengen. Of ik moeite heb met alleen thuis werken? Totaal niet. Ik kan daar echt van genieten. De kinderen zijn naar school, en ik zit in mijn flow. Met een theetje, de juiste muziek op,… Heerlijk!

_MG_8937

 Twintig jaar geleden zou ik het wel anders aangepakt hebben met de kennis die ik nu heb. Harder werken, meer collecties lanceren, … als jong veulen vind je dat allemaal vanzelfsprekend. Maar nu is mijn rust en vrije tijd mij te kostbaar.

Het lijkt wel of je job pure me-time is!

Inderdaad, eigenlijk gun ik mezelf constant me-time (lacht). Een coach wees me er onlangs op dat mijn job perfect matcht met mijn talenten. Dit is echt wat ik graag doe. En ondertussen volg ik regelmatig een workshop of netwerk ik met andere creatievelingen. Zo houd ik deuren open. Dat prikkelt me en houdt me scherp. Stilstaan lijkt me vreselijk, ik heb die drive nodig.

Heb je er dan geen spijt van dat je eerst een omweg van 20 jaar hebt gemaakt in de reclamewereld?

Nee, totaal niet. Soms moeten de dingen lopen zoals ze lopen. Ik geloof echt dat ik die tijd nodig had om te beseffen wat ik wil en wat ik niet wil. Een grote internationale doorbraak bijvoorbeeld: dat hoeft nu niet meer zo nodig. Twintig jaar geleden zou ik het wel anders aangepakt hebben met de kennis die ik nu heb. Harder werken, meer collecties lanceren, … als jong veulen vind je dat allemaal vanzelfsprekend. Maar nu is mijn rust en vrije tijd mij te kostbaar.

_MG_8962

Welke les wil je je kinderen meegeven op carrièrevlak?

(Zonder aarzelen) “Doe wat je graag doet”. Onze oudste dochter Maya wil criminologie gaan studeren. Geen voor de hand liggende keuze, maar ze weet zeer duidelijk wat ze wil. En ze moet haar gevoel volgen, vind ik. Idem voor onze tweede dochter Meron, die gaat voluit voor de fotografie. Ik maak me geen zorgen of ze wel aan de bak zullen komen, wat telt is dat ze doen wat ze graag doen. 

En jij, Greet, wat zou je zelf nog graag doen? Waar droom je nog van?

Van een groot atelier in Gent. Ik heb heimwee naar het stadsleven. De stad inspireert me, ik vind er meer aansluiting. Laarne is ook leuk, maar heb je onze voortuin gezien? Het is hier in de straat de enige die er verwilderd bij ligt. Hier zijn we toch wel een beetje ‘de hippies’ (lacht).

www.fleurfatale.be

(interview & foto’s: Wendy Rosseel – augustus 2016)

2 replies on “Greet Tanghe: van biologiefan tot zilversmid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *