Journaliste Marieke Van Pee heeft een zwak voor haar thuisstad Gent en voor mensen met een verhaal. De job van stadsreporter is haar op het lijf geschreven. Tot dat lijf het laat afweten. En ze noodgedwongen een nieuwe droom achterna moet.

Marieke noemt zichzelf een twijfelaar en een perfectionist. ‘Eigenzinnig’ en ‘ondernemend’ had ook gekund. Want je eigen lingeriezaak openen, ver weg van de populaire winkelstraten, terwijl thuis een hypotheek en een baby van elf maanden op je wachten? Ze doet het. Vol overgave, en met de steun van haar grootste fan: haar man Jan.

WIE IS MARIEKE VAN PEE? 34 jaar | vroeger: journaliste | nu: zaakvoerster van haar eigen lingeriewinkel Eva’s Appel | diploma’s: politieke wetenschappen, journalistiek | gehuwd met Jan, mama van 1 zoon | woont in Merelbeke, werkt in Gent (BE)
WIE IS MARIEKE VAN PEE? 34 jaar | vroeger: journaliste | nu: zaakvoerster van haar eigen lingeriewinkel Eva’s Appel | diploma’s: politieke wetenschappen, journalistiek | verloofd met Jan, mama van 1 zoon | woont in Merelbeke, werkt in Gent (BE)
Had je als journaliste ooit kunnen denken dat je later zélf zou geïnterviewd worden, over een drastische carrièrewending dan nog?

Toch zeker de eerste vijf jaar niet. Ik leefde voor mijn werk bij de krant. Als tiener heb ik nog even met het idee geflirt om actrice te worden. Maar ik werd geweigerd op de toneelschool en liet die droom al snel varen. Mijn vader beweert dat hij al een journalist in me zag toen ik amper acht was. Nieuwsgierigheid zit mij in het bloed. En ik heb altijd al graag geschreven en met mensen gepraat. Ik maakte mijn debuut op de eindredactie van de West-Vlaamse edities van Het Nieuwsblad. Toen ik na drie jaar mocht doorstromen naar de job van stadsreporter in regio Gent, kon ik mijn geluk niet op. Ik was echt verliefd op deze stad. Nog altijd trouwens!

“Oh nee, er staat nog een fout in mijn artikel!”, flitste het soms ’s nachts door mijn hoofd. De job liet me niet los. Doseren stond niet in mijn woordenboek.

Dat klinkt als een droomjob!

Het was een heerlijke tijd, en tegelijk ook keihard. Ik gaf zielsveel om m’n job, maar het werkritme was moordend. Ik ben dan ook nog eens een rasechte perfectionist. “Oh nee, er staat nog een fout in mijn artikel!”, flitste het soms ’s nachts door mijn hoofd. De job liet me niet los. Doseren stond niet in mijn woordenboek. Een ontevreden lezer, mijn chef die sneller voorstellen eiste uit schrik de krant niet vol te krijgen, … Die constante druk liet zijn sporen na. En dan dagdroomde ik wel eens over een eigen zaak. Weg van een baas en al het gezeur. Iets met lingerie of iets met lekker eten, mijn twee ‘guilty pleasures’. Maar het bleef bij mijmeren, want ik durfde mijn droomjob toch niet zomaar op te geven voor een onbezonnen avontuur?

_MG_9645

Maar toen besliste je lichaam er anders over?

Na drie jaar als stadsreporter begon mijn gezondheid me parten te spelen: geknelde zenuwen en overbelaste spieren en pezen. Ik kon geen uur meer typen zonder helse pijn. Anderhalf jaar lang werd ik van de ene naar de andere specialist gestuurd. Een polsoperatie, een elleboogoperatie, nóg een elleboogoperatie: niets hielp. En ondertussen revalideren, opnieuw proberen, voor m’n computer zitten huilen omdat het niet lukte, … Ik werd er knettergek van. Alleen thuis, in ziekteverlof, werd de onzekerheid me soms echt te veel. Ik was net bevallen en we hadden pas een huis gekocht. Financieel konden we ons geen tegenslagen veroorloven. En net dan moest ik onder ogen zien dat het wellicht nooit meer goed zou komen.

Mijn man had er vertrouwen in dat ik mijn plek zou vinden. Zijn steun vond ik echt belangrijk. Zo’n beslissing neem je niet alleen. Je zet per slot van rekening als gezin een stap terug.

Wanneer wist je dan dat je wél klaar was om je zwak voor lingerie te volgen?

Toen ik besefte dat ik de journalistiek voorgoed zou moeten loslaten, is het idee van een eigen lingeriezaak pas echt gaan rijpen. Ik had altijd al een voorliefde voor mooie lingerie. Een vorm van zelfverwennerij vond ik dat. Ik kon geen lingerieboetiek binnenstappen zonder een nieuw setje te passen. Tussen al die operaties door had ik er wel al eens luidop over lopen dromen. Ik had zelfs al een naam in gedachten: “Eva’s appel”. Als knipoog naar mijn ‘guilty pleasure’, de verboden appel waar Eva toch in bijt. “En als ik nu eens een winkel zou openen met lingerie, handtassen, accessoires, … Stel je voor, alle vrouwelijke ‘guilty pleasures’ onder één dak!”, porde ik mijn man aan op een van onze avondwandelingen.

_MG_9603

Hoe belangrijk was het voor jou dat je man achter je carrièreswitch stond?

Zeer belangrijk. Hij heeft me de schop onder mijn kont gegeven die ik nodig had (lacht). “Waag ik de sprong, of toch maar niet?” Ik ben een enorme twijfelaar. Tot het geduld van mijn man op geraakte: “ofwel stop je met zeuren, ofwel beslis je en ga je ervoor”. Ik was ondertussen in een starterstraject van UNIZO (de Unie van Zelfstandige Ondernemers, n.v.d.r.) gestapt. Met hun hulp goot ik mijn droom in een concreet businessplan dat zij dan op haalbaarheid zouden toetsen. Mijn man zag me opleven. Hij had er vertrouwen in dat ik mijn plek zou vinden. Zijn steun vond ik echt belangrijk. Zo’n beslissing neem je niet alleen. Je zet per slot van rekening als gezin een stap terug. Mijn man moest er ook mee kunnen leven dat er drie jaar geen geld en tijd zou zijn voor hippe reizen.

Maar toen UNIZO na drie maanden groen licht gaf, hield niets mij nog tegen. Amper een week later tekende ik het huurcontract voor dit pand en ging ik collecties inkopen. Ik had nog niet eens een lening! Maar ook dat kregen we met een stevig onderbouwd dossier geregeld. Best spannende tijden! Maar zodra ik de knoop had doorgehakt, voelde ik een soort rust over me komen. Er was geen weg meer terug.  Eva’s appel ging vier maanden later open.

Journalist is een beroep waar veel mensen naar opkijken: het diploma, dat vleugje rock & roll, … Maar als ik nu vertel dat ik een winkel heb, dan krijg ik toch al snel een ander etiket opgeplakt.

Met een winkelpand en een collectie kom je al een heel eind. Maar lingerie is ook een métier. Al die modellen, al die maten, … Hoe heb jij het vak geleerd?

Tijdens de inkoopronde bij een van m’n leveranciers ontmoette ik een collega uit Lokeren met 30 jaar ervaring. Ik mocht bij haar een paar halve dagen meedraaien voor ik zelf de deuren opende. Daar heb ik enorm veel van opgestoken. Maar dan sta je daar vier maanden later in je eigen winkel en krab je je af en toe toch eens in de haren: “Kalm blijven… Komt goed… Wacht, hoe los ik dit hier op?” (lacht). Maar al doende leer je. Uiteindelijk had ik alles snel onder de knie.

_MG_9669

Je koos met de Dampoortstraat voor een minder populaire buurt, en tegen de grote publieksmerken zei je ook al nee. Best wel eigenzinnige keuzes voor een volslagen groentje.

Ik had geen zin om mij te plooien naar de eisen van de grote merken, die zouden beslissen hoeveel ik moest inkopen. Ik was juist zelfstandige geworden om vrij te zijn. Bovendien wil ik mijn klanten ook andere lingerielabels laten ontdekken. Er is nog zoveel moois dat even goed zit en vaak net ietsje goedkoper is. Het anders aanpakken, dat is nét wat ik wou. En deze wijk? Daar is al veel inkt over gevloeid. Maar ik geloof rotsvast in deze straat. Ik ben van deze kant van Gent afkomstig en ik kwam hier als stadsreporter ook al vaak. Ik zie hier al die jonge hippe gezinnen langsrijden op weg naar het centrum. Ik voel hier écht iets leven, dat komt wel goed. Al hebben velen me in het begin gek verklaard. Er kwam vaak kritiek op mijn keuze.  

Nu ben ik mijn eigen baas. Staat mijn hoofd vandaag niet naar papierwerk, dan stel ik het uit tot morgen.

Nog kritiek of vooroordelen waarmee je af te rekenen krijgt? 

“Ga je vandaag weer winkeltje spelen?”, vragen vrienden me soms smalend. Ik besef nu pas hoe we allemaal vastgeroeste ideeën hebben over bepaalde jobs. Journalist is een beroep waar veel mensen naar opkijken: het diploma, dat vleugje rock & roll, … Maar als ik nu vertel dat ik een winkel heb, dan krijg ik toch al snel een ander etiket opgeplakt. Ah, het raakt mij niet. Ik zou daar vroeger veel zwaarder aan getild hebben. Ik weet dat het meer is dan ‘winkeltje spelen’. Het is écht een totaalproject! En ik ben nu gewoon ook veel gelukkiger. Mijn hoofd kent meer rust.

_MG_9652

Wat is het precies dat jou nu meer rust bezorgt?

Het gevoel van controle. Ik heb nu meer greep op de dingen. Journalistiek lag mij omdat ik graag schrijf, nieuwsgierig ben en van mensen hou. Maar in mijn hoofd was ik niet flexibel genoeg. Op vrijdagavond op je tandvlees zitten na een helse week, dan nog moeten uitrukken omdat er iets gebeurt in de stad, en niet weten hoe laat je ’s nachts terug huiswaarts kan? Ik had het daar moeilijk mee. Of nog zoiets: opdrachten waar ik niet achter stond. Ik steigerde en mijn gezicht sprak dan boekdelen. Daar kwamen wel eens conflicten van.

Nu ben ik mijn eigen baas. Staat mijn hoofd vandaag niet naar papierwerk, dan stel ik het uit tot morgen. Doe ik dan nooit meer iets tegen mijn zin? Was het maar zo. Poetsen, de boekhouding of pas geleverde nachtmode strijken en plooien: niet meteen mijn favoriete taken, maar het hoort er ook bij. Ondernemen is geen sprookje. Het blijft toch keihard werken voor minder loon. Niet iedereen is weggelegd voor zo’n onzeker bestaan.

Ik merk dat ik veel beter voor mezelf zorg sinds ik mijn winkel uitbaat. Een griepepidemie? Dan was ik plichtsbewust na elke klant mijn handen, tot ik er kloven van krijg (lacht). Ik kan me geen paar dagen ziekte veroorloven.

Minder verdienen, hoe ga je daarmee om?

Eerlijk? Het eerste jaar was toch wel pittig. Het was lastig om extra’s als vakantiegeld en eindejaarspremies te zien wegvallen. We hebben als gezin moeten inleveren terwijl de levensstandaard van de meesten in onze vriendenkring er net nu op vooruitgaat. De lening voor ons huis, de opvang van ons zoontje, … Het was in het begin soms vloeken. Wenen ook. Vroeger ging ik vaak uit of op restaurant. Als single genoot ik enorm van dat zorgeloze leventje. Maar nu moeten we keuzes maken. Dit jaar gaan we voor het eerst sinds drie jaar weer op reis… naar een camping (lacht).

Maar mijn man en ik wisten waar we aan begonnen. Er lag een realistisch financieel plan klaar. En toch viel het me soms zwaar om met de rem op te moeten leven. Nu maak ik me minder zorgen. Het eerste jaar zat goed, en ik zie de cijfers in jaar twee de goede kant op gaan. Het komt wel goed.

_MG_9599

Bij veel dertigers en veertigers reikt de impact van hun carrièreswitch op hun gezin verder dan louter het financiële. Bij jou ook?

Toch wel. Er komt veel op mijn man terecht. Hij is opvoeder in de psychiatrie en werkt sinds 2 jaar gelukkig alleen nog in dagdienst. Anders konden we het niet bolwerken. Ik ben ‘s avonds pas rond kwart na zeven thuis, en dan heeft hij er al de avondrush met ons zoontje op zitten. Ook in de weekends en de vakanties neemt hij die zorg op zich. Dan sta ik in de winkel. Hij staat nog altijd 100 procent achter mijn keuze, maar hij moet er veel voor over hebben. Ik besef dat elke dag, en dat voelt dubbel. Ik ben blij met een drukke periode in de winkel, maar tegelijk zie ik hem en onze zoon dan veel minder.

Ik moet me erbij neerleggen dat ik nu veel minder verlof heb. Zelfs ziek worden is geen optie. Ik merk dat ik veel beter voor mezelf zorg sinds ik mijn winkel uitbaat. Een griepepidemie? Dan was ik plichtsbewust na elke klant mijn handen, tot ik er kloven van krijg (lacht). Ik kan me geen paar dagen ziekte veroorloven. Een week de winkel sluiten betekent een week geen inkomsten.

Een andere weg inslaan leert je enorm veel over jezelf. Zo had ik in mezelf nooit een goede verkoopster gezien. Ik pas ook niet in het plaatje van de typische salespersoon. Maar ik kan mensen goed inschatten.

Hoe blik je terug op je eerste jaar in je eigen lingeriezaak?

Een week voor de opening kreeg ik plots stress: “Help, wat als dit toch niets voor mij is?” De dozen vol nieuwe voorraad stonden klaar. Mijn man had net heel de winkel eigenhandig verbouwd. Wat als ik hem na twee maanden moest opbiechten dat ik het haatte? Hij zou me vermoorden! Die nacht heb ik toch echt slecht geslapen (lacht). Maar ik doe het supergraag. Alles liep dat eerste jaar eigenlijk min of meer zoals ik het verwacht had.

En de cijfers? Daar ben ik best tevreden over. Die komen zo goed als overeen met de prognoses uit mijn financieel plan. “Dat zie ik niet zo vaak”, zei mijn boekhouder. Ik had mijn huiswerk wel gemaakt en veel gepraat met eigenaars van andere lingerieboetieks buiten Gent. Maar het blijft toch een beetje koffiedik kijken. Maar mijn startjaar was echt een goed begin.

_MG_9607

Heb je na de opening nog momenten van twijfel gekend?

O ja! In de tweede maand na de opening sloeg de paniek toe bij mijn man en ik. Die eerste maand leefden we op een roze wolk. In de winkel was het een komen en gaan van vrienden en nieuwsgierige buren. Maar na een maand viel alles stil. Het was maart 2016, lente maar toch ijskoud, en heel het land was verlamd door de bomaanslagen op de luchthaven van Zaventem. Maar we hielden vol. En na die moeilijke maand veerde de verkoop gelukkig weer op.

Zolang ik veel volk over de vloer krijg in de winkel, hoor je me niet klagen. Maar als het in november een godganse dag regent en niemand langskomt, dan kan ik ’s avonds wel een glaasje wijn gebruiken.

Heb je in deze job al talenten ontdekt die je bij jezelf niet had vermoed?

Zeker! Een andere weg inslaan leert je enorm veel over jezelf. Zo had ik in mezelf nooit een goede verkoopster gezien. Ik pas ook niet in het plaatje van de typische salespersoon. Maar ik kan mensen goed inschatten. Ik voel aan wat mijn klanten zoeken en vind snel wat er bij hen past. Ik geloof niet in opdringerige verkooppraatjes. Meedenken op langere termijn, dat werkt wel. Ik had nooit verwacht dat ik dat in me had. Maar tot anderhalf jaar geleden deed niets vermoeden dat ik dat talent ooit nog zou moeten bovenhalen. Ik sta versteld van mezelf (lacht).

_MG_9635

Als journaliste trok jij constant de stad in, nu moet de stad naar jou komen. Hoe voelt dat?

Dat is het verschil waar ik nog het meeste moet aan wennen. Ik ben echt een geboren ‘straatloper’ (lacht). Ik was als journaliste ook altijd op pad. Zolang ik veel volk over de vloer krijg in de winkel, hoor je me niet klagen. Maar als het in november een godganse dag regent en niemand langskomt, dan kan ik ’s avonds wel een glaasje wijn gebruiken.

Iedereen met een eigen winkel kent dat gevoel van vastzitten wel. Je kan je openingsuren niet om de haverklap veranderen. Je moet er staan, ook op zaterdagen en tijdens vakantieperiodes. Als journaliste had ik eigenlijk wel veel verlof. Daar kan ik nu alleen nog van dromen. Het voorbije jaar kneep ik er maar twee weekjes tussenuit. “Neem dan toch een uitzendkracht”, hoor ik dan van vriendinnen. Maar ik kan niet zomaar alles aan iemand anders overlaten. Het kost mij al twee maanden om alles uitgelegd te krijgen. 

Ik denk niet dat ik in de horeca zo’n diepgaande contacten zou hebben met de klanten als hier in de paskamer. Ze staan bijna letterlijk in hun blootje, en dan komen de verhalen.

Wat zijn je plannen met Eva’s appel? Uitbreiden, meer winkels, … ?

Moeilijke vraag. Ik ben nu stap voor stap mijn aanbod aan het uitbreiden qua maten en merken. Maar op den duur wordt mijn winkel te klein, en ik haat propvolle winkels. Extra winkelpunten? Dat schrikt mij toch wat af. Al dat geregel met personeel. De controlefreak in mij houdt de touwtjes graag stevig in handen. Ik zou ook een strenge baas zijn. Ik heb alles in mijn eentje uit de grond gestampt en doe alles nog zelf. Ik zou er moeite mee hebben als iemand anders dingen zou willen veranderen.

We zien wel. Ik doe het graag en het loopt goed. Weet je, ik kan het maar proberen. En als het mislukt, dan ga ik wel op de blaren zitten. Een plan B heb ik niet. Als ik beslis om ergens voor te gaan, dan kijk ik niet meer achterom. Terugkeren naar de journalistiek is geen optie: lang zitten typen kan mijn lichaam niet meer aan. Dan toch actrice worden? (lacht) Nee, toch maar niet. Ik kan keihard een droom koesteren, maar als iets niet lukt, laat ik het makkelijk los. Ik heb zoveel interesses, ik vind altijd wel iets.

_MG_9649

En je andere idee rond food en horeca, sluimert dat nog ergens in je achterhoofd?

Er sluimeren altijd duizenden ideeën in dat hoofd van mij (lacht)! Zie je dat leegstaande hoekpand aan de overkant? Ik zie zo al een nieuwe invulling voor me: een koffiebar, of een toffe lunchplek, … Maar ik heb mijn handen nog altijd meer dan vol met mijn eigen opstart.

Nee, even geen foodconcept voor mij. Ik ben blij met mijn keuze voor lingerie. Ik denk niet dat ik in de horeca zo’n diepgaande contacten zou hebben met de klanten als hier in de paskamer. Ze staan bijna letterlijk in hun blootje, en dan komen de verhalen. Onzekerheden, complexen, boezems die veranderen na een zwangerschap of door de menopauze, … Ik zie het hier allemaal langskomen. Het zijn net die kleine en grote levensverhalen die mij ook in de journalistiek zo boeiden. Ik zou ze voor geen geld ter wereld willen missen.

“Misschien moet je je eens afvragen of jij deze job wel aankunt”, klonk het bij de huisarts. Die uitspraak maakte mij zo kwaad dat ik op slag van huisarts veranderde.

Is dit nu de job van je leven? Of geloof je daar niet in?

Ik denk inderdaad dat ‘de job van je leven’ niet bestaat. Toch niet voor mij, voor iemand anders misschien wel. Het is met jobs zoals met relaties: er zijn meerdere goeie matches mogelijk. En bovendien evolueert alles constant. Ik ben veranderd, mijn gezinssituatie is veranderd. Mijn droomjob van zes jaar geleden zou vandaag als een nachtmerrie voelen: met een baan als journaliste zou ik amper tijd hebben om mijn zoontje te zien opgroeien.

Mijn lingeriewinkel is in deze fase van mijn leven een goede plek voor mij. Ik kan er mijn creativiteit en mijn ambitie in kwijt, zonder dat ik over mijn grenzen ga. Weet je, pas nu ik helemaal uit de journalistiek ben gestapt, besef ik dat mijn lichamelijke klachten een gevolg waren van die constante werkdruk. Een jaar voor ik moeite kreeg met typen moest ik er al even uit. Oververmoeid, luidde de diagnose. “Misschien moet je je eens afvragen of jij deze job wel aankunt”, klonk het bij de huisarts. Die uitspraak maakte mij zo kwaad dat ik op slag van huisarts veranderde. In mijn hoofd was ik niet klaar om dat te aanvaarden. En toen heeft mijn lichaam in mijn plaats beslist dat het genoeg was.

www.evasappel.be

(interview & foto’s: Wendy Rosseel – juli 2017)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *